Naan Rijks (beeldend kunstenaar en biologe) stelt de metamorfosen waarmee veranderingen gepaard gaan centraal in haar werk. Zij probeert vormen te vinden voor de overgangen van een fotosynthetische naar een anaërobe stofwisseling. Als bioloog deed zij onderzoek naar de veranderingen in plantencellen onder invloed van een insectenei (galvorming).
Als bijdrage is het misschien mogelijk te discussiëren over het niet-antropocentrische deel van klonen. Is onze weerstand/aarzeling tegen menselijk klonen ingegeven door onze vermeende individualiteit, ons niet-bestaande zelf? (‘zelf’ is een constructie)
Wat menselijk klonen betreft: een ideaalbeeld is alleen te definiëren in relatie met de dan bestaande toestand. Misschien is in een toekomstige gekloonde maatschappij het van meer belang (en ga je dat ook mooier vinden) dat je zonder longen/zuurstof kunt leven, wanneer we moeten concurreren om (schone) lucht. Zou er een generatie wisseling kunnen ontstaan, waarbij zuurstof-ademhalers afgewisseld worden door anaërobe lichamen, om zo de omgeving beter te kunnen exploiteren, en ook te kunnen overleven? Generatiewisseling is een bestaande constructie in planten en dierenrijk
In relatie daarmee: de omgevingsfactoren zijn van invloed op genetische expressie. Bijvoorbeeld binnen een veld vegetatief vermeerderde planten/bomen (met hetzelfde genenmateriaal) gedragen de exemplaren aan de rand zich anders. Bomen/planten beschouwen wij gewoonlijk niet als individuele entiteiten, maar een groep bomen/planten maakt met elkaar wel een micro-habitat, waar weer ander (ongewenst misschien) leven mogelijk wordt.
Zijn er parallellen als het om mensen gaat? Is er een fysiek menselijk leven mogelijk dankzij iemand anders, maar niet ten koste van iemand anders? Een kloon zou het herkenningspatroon van de hersenen kunnen uitbreiden, maar zou daardoor het functioneren kunnen beletten. Commensalisme versus parasitisme. Winnen de klonenmakers het van de hardlopers of overleven de samenwerkers?
