Mijn werk en mijn projecten komen voort uit mijn fascinatie voor- en onderzoek naar huid en vel, hierin hebben zich diverse lijnen ontwikkeld. IRFAK is het resultaat van een almaar verder uitdiepen van de onderzoekslijn die betrekking heeft op de inmiddels bijna universele behoefte aan het identieke lichamelijke schoonheidsideaal, gecreëerd door toepassing van plastische chirurgie, liposuctie e.d. “Plastic Skin” als ideaalbeeld. De behoefte aan eenvormigheid, het streven naar eenzelfde uiterlijke vorm van maten en verhoudingen met een strak getrokken huid als omhulsel. Het afwijzen van de natuurlijke oorspronkelijkheid en eigen identiteit.
IRFAK
In IRFAK visualiseer ik niet het beoogde eindresultaat van de plastisch
chirurgische ingrepen in het menselijk lichaam. IRFAK gaat een stap verder:
“Wat doen we met de resten, met het vet dat overblijft na een liposuctie”?
Het bedrijf IRFAK stelt zich tot doel dit weggezogen menselijke vet uiteindelijk
te vermarkten als oraal tot zich te nemen voedselproduct. Is het - op
welke wijze dan ook - te legitimeren dat dit menselijke vetafval als voedsel
(oraal te nuttigen) op de markt wordt gebracht? Kan op deze wijze onze
hang naar een identieke lichamelijke vormgeving, waarvoor diverse ingrepen
in het lichaam nodig zijn, worden gecombineerd met een optimale wereld
voedselproductie?
IRFAK
in relatie tot kloone4000
Kloone4000 richt zich voor mijn gevoel op de celmechanismen in het menselijke
lichaam. Vragen die ik mij vanuit IRFAK project denken in relatie tot
kloone4000 stel hebben voor een groot deel betrekking op de werkelijkheid
waarin wij nu leven in relatie tot deze veelal onbewuste celmechanismen
in het menselijke lichaam.
De ontwikkeling van onze beschaving is inmiddels zover dat we (in het westen) niet meer dagelijks bezig hoeven te zijn met voedsel vergaren. We hebben tijd om ons te verdiepen in de meest wenselijke esthetische vormgeving van het menselijk lichaam en in de vraag hoe we dit kunnen bereiken. Het geestelijke concentratiepunt is aan het verschuiven van het in leven houden van het lichaam naar gecontroleerde maakbaarheid en identieke uiterlijke vormgeving. Een van de middelen waarmee men het lichaam uiterlijk kan vormgeven, kan aanpassen aan een soort van universele (subjectieve) schoonheidsmaten is het wegzuigen van vet, de liposuctie. De elders uit het lichaam weggezogen vetcellen terugplaatsen middels injecties in het gezicht als antirimpel behandeling is ethisch en esthetisch helemaal verantwoord.
Ik
vraag me af hoe eenvormig wij lichamelijk al zijn geworden doordat (levende)
lichaamseigen cellen zich hebben vermengd met (levende) lichaamsvreemde
cellen met een ander celgeheugen? Dit vermengen van niet dode lichaamscellen
vindt al sinds jaar en dag volkomen legitiem plaats bij een zogenaamde
bloedtransfusie. Tijdens een bloedtransfusie neemt men bloedcellen met
daaraan gekoppeld de lichaamsvreemde celinformatie cq. celgeheugen uit
het lichaam van de donor op in het eigen lichaam.
Van hoeveel personen zit er bloed bij elkaar gemengd in 1 liter om maar
iets te noemen? Hoe wordt het gehele lichaam beïnvloed door deze
andere cellen van buitenaf met een geheel ander celgeheugen dan het oorspronkelijke
celgeheugen in het lichaam van de ontvanger?
De relatie naar orgaandonatie: Het is bekend dat het voorkomt dat men
gewoonten die men voorheen niet had na het ontvangen van een donorgaan
opeens wel heeft, blijkt dan na onderzoek een gewoonte van de donor te
zijn.
Creëert dit lichaamsvreemde celgeheugen andere, nieuwe herinneringen?
Geld
dit dubbelop voor het menselijk lichaamsvet dat kan gaan worden hergebruikt
als gevolg van onze mateloze behoefte aan een identieke vormgeving die
wij als schoonheidsideaal zien? Wordt door de specifieke wijze van hergebruiken
van deze lichaamstof niet alleen de buitenkant identiek, (vormaanpassing
middels liposuctie of inspuiting) maar uiteindelijk ook de innerlijke
belevingwereld?
Zijn we al een hele tijd op weg naar meer identieke vormgeving en belevingswereld
dan we ons hebben gerealiseerd? Is het klonen ten behoeve van een uniforme
samenleving uiteindelijk niet nodig omdat we onszelf langzaam maar zeker
al aan het “verklonen” zijn?
Zijn wij onbewust kannibalen van levende lichaamsonderdelen van onze medemens
en is dit volkomen legitiem omdat een en ander niet via de orale weg in
het lichaam wordt opgenomen?
Wat
gebeurt er als men oraal een substantie, in dit geval afkomstig uit het
menselijk lichaam, tot zich neemt? De substantie wordt gekauwd en vermalen,
in de maag onder invloed van maagzuur ontdaan van alle nog aanwezige oorspronkelijke
celinformatie en compleet geassimileerd door het ontvangende lichaam.
Gaan we in de toekomst werkelijk legitiem met zijn allen oraal het vet
nuttigen weggezogen bij de wel doorvoeden? Is dit uiteindelijk vanuit
ethisch oogpunt te verkopen?
Ontstaat er een groep vetleveranciers, mensen die van nature makkelijk
vet ophopen en dat telkens opnieuw aankweken en laten wegzuigen? Krijgen
hun omdat ze de wereld van voedsel voorzien uiteindelijk de macht in handen?
Worden deze vetleveranciers uiteindelijk speciaal gekweekt (gekloond),
betekent dit dan dat niet de keuze voor esthetische vormgeving (beleving
van mooi en lelijk) maar de keuze voor functionaliteit (productie van
vet) uiteindelijk de uiterlijke vorm van de toekomstige gekloonde mensheid
gaat bepalen.
