Anje Roosjen

schilderijen van gekloonde kinderen

Anje Roosjen maakt schilderijen op basis van bewerkte foto’s van kinderen. Dit kunnen bestaande beelden zijn of verkregen door specifiek zelf te fotograferen (India, Japan). De foto’s worden ontdaan van details en context, schoongepoetst en symmetrisch gemaakt. Door de herhaling van dezelfde figuur, vaak elkaars hand stevig vasthoudend, ontstaat een beeld van gekloonde kinderen. Superieur, maar ook beangstigend door de onnatuurlijke symmetrie, die uiteraard maar ten dele haalbaar is in een schilderij, in tegenstelling tot digitale beelden.

"In mijn werk zoek ik naar symmetrie en perfectie. De basis van de schilderijen zijn vaak bewerkte foto’s van kinderen. Naast het symmetrisch maken verwijder ik details zoals wenkbrauwen en vervang ik de neus door die van mijzelf of Barbie. Door dit geconstrueerde gezicht steeds weer opnieuw te schilderen tracht ik dit nieuwe gezicht eigen te maken. Ik zoek door de herhaling naar een universele vorm van dit gezicht, overtuigd dat door de herhaling zij zichzelf zal selecteren. Maar de meisjes lijken alleen exact hetzelfde toen ze nog een Photoshop schets waren, eenvoudig ge-copy-pasted.
Op het moment dat ik ze ga schilderen lijken de meisjes niet meer op elkaar. Dat is erg frustrerend en doet me twijfelen aan het nut om ze überhaupt nog te schilderen. Ze lijken vastberaden een eigen leven te leiden. Dit deed me denken aan klonen. Ik probeer elementen van schoonheid te verzamelen en geloof dat de uitkomst het ultieme, mooiste meisje zal zijn. Klonen gaat over het verzamelen van de perfecte eigenschappen, het beste DNA en zal resulteren in een veel hogere standaard van schoonheid en gezondheid. Hier in ligt tevens een tragedie besloten."

In my work I have been searching for symmetry. The basis of my paintings are photographs of children, most of them almost symmetrical. In photoshop I make them exactly symmetrical, which can make a big difference in the final stare of the child. And I remove irregularities and insignificant details, adding features like a nose of Barbie, white synthetic skin. By repeating this new, constructed face over and over again, in multiple paintings I am in a way first trying to master or acquire this new face, make it my own. Furthermore I have tried to deduce a universal beauty, waiting for it to rise to the surface, convinced that because of the repetition the best or most beautiful girl will select it self.
But the girls would only absolutely look-a-like when I made my sketches in photoshop, just by easily copy-pasting them. A lot of times my sketches are roughly copy pasted collages of photographs and details of previous paintings. When I started painting the girls they never looked a like anymore, it was very frustrating, it made me question the use of painting them at all. They seem to be determined to live a life of their own. It made me think of cloning. I am trying to copy paste elements of beauty and believe that the outcome will be the ultimate beautiful girl.
Cloning is about assembling the perfect features, the best DNA and ultimately resulting in setting a new, much higher standard of beauty and health. But in this lies so much tragedy.

Anje Roosjen (1975) woont en werkt in Amsterdam. Na haar studie aan de Rietveld academie en Universiteit van Amsterdam verbleef zij periodes in Rusland, Japan en India voor artist in residence projecten. Naast tentoonstelling in Nederland en buitenland (oa. Hatchobori Open Studio, Tokyo en Horst Janssen Museum, Oldenburg, Dld.) organiseert zij projecten/tentoonstellingen, waaronder dit project in Retort.

website: www.anjeroosjen.com